ســــــرندیپ

هـیچ اگر سایه پذیرد , منم آن سایهٔ هــیچ

ســــــرندیپ

هـیچ اگر سایه پذیرد , منم آن سایهٔ هــیچ

سرندیپیتی تنها نام شخصیت محبوب صورتی کارتون جزیره ناشناخته نیست !
"serendipity" کلمه‌ای با پیشینه ایرانیست که به یافته‌ای نیکو به صورت ناگهانی اشاره دارد
همان‌طور که بعضی آدم ها ناگهان خوشبخت می‌شوند
همان‌طور که شاید شما یک روز سرندیپیتی خود را بیابید.


ذات متن برای خوانده شدن است؛ کپی بدون ذکر منبع مجاز می‌باشد

طبقه بندی موضوعی
آخرین مطالب

.

او سیگار را دوست داشت، بیشتر از زندگی

پیمان محسنی کیاسری

خوشبختی آدم ساده‌ای بود. با لباس‌های ساده؛ حرف‌های ساده؛ دردهای ساده.

یادم هست بند کفشش را هم خودمان می‌بستیم.

حالا به ما نگاه هم نمی‌کند

پیمان محسنی کیاسری

.

سرباز مُرد

شاه رفت

جوکر حاکم گشت

پیمان محسنی کیاسری

" آنه" تکرار غریبانه روزهایت چگونه گذشت؟ وقتی روشنی چشمهایت در پشت پرده‌های مه‌آلود اندوه پنهان بود.
با من بگو از لحظه لحظه‌های مبهم کودکیت
از تنهایی معصومانه دستهایت
آیا می‌دانی در هجوم دردها و غم‌هایت و در گیر و دار ملال آور دوران زندگیت، حقیقت زلالی دریاچه نقره‌ای نهفته بود؟
”آنه" اکنون آمده‌ام تا دست‌هایت را به پنجه طلایی خورشید دوستی بسپاری، در آبی بیکران مهربانیها به پرواز درآوری
و اینک «آنه»
شکفتن و سبز شدن
در انتظار توست…

پیمان محسنی کیاسری

.

و واقعیت یکی از شکل‌هایی بود که رویا به خودش می‌گرفت

پیمان محسنی کیاسری

.

دیگر آمدن نامه‌های مریم از سوریه... متوقف شد

پیمان محسنی کیاسری

.

جهنم امّا سرد، از بهشت آرزوها دور

اخوان

پیمان محسنی کیاسری

وای می کمر!

این جمله برای خیلی از گیلانی ها آشناست؛ شاید همین جمله باعث شد تا موقع شنیدن این آهنگ بغض کنم.

  • مدت زمان: 2 دقیقه 16 ثانیه

احتمالا کسی که با ادبیات گیلانی آشنا نباشه، به درستی گلایه‌ای که توی این شعر هست رو مزه نکنه، اشک های پیرمرد رو نبینه و صدای ساز جلوی شنیدن صدای نشا‌ء پیرمرد رو بگیره.
پس تصمیم گرفتم متن این شعر رو بنویسم تا همه صدای پیرمرد رو بشنون، شاید این صدا به پسری که نیست؛ رسید!...

متن شعر:

         وای وای

         وای وای

         وای وای می کمر؛ وای می کمر؛ وای می کمر؛ وای

         وای وای

         وای وای

         وای وای می کمر؛ وای می کمر؛ وای می کمر؛ وای

         می وراق کو‌ل‌آ بو
         می وراق کول‌آ بو
         می کمر بی‌جیر، کمر بوجور، بیجار چل‌آ بو
         می کاکول فوبو؛ کله کل‌آ بو
         می ماتره بی‌جیر بامو؛ شل‌آ بو

         تا تو پیل‌آ بی
         تا تو پیل‌آ بی
         جان پسر جان
         آها؛ پس چی پسر جان؟

ترجمه:
         وای وای

         وای وای

         وای وای کمرم؛ وای کمرم؛ وای کمرم؛ وای

         وای وای

         وای وای

         وای وای کمرم؛ وای کمرم؛ وای کمرم؛ وای

         داس من کند شد
         کند شد، داس من
         زیر و بم کمرم سر زمین تو گِل رفت
         موی سرم ریخت؛ کچل شدم
         دلم به زیر اومد و از کار افتادم

         تا تو بزرگ شدی
         تا تو بزرگ شدی
         جانم؛ پسر عزیزم
         پس چه جوری بزرگ شدی پسر عزیزم؟

پیمان محسنی کیاسری

.

تنها کسی که در زندگی‌اش دخالت نمی‌کرد؛ خودش بود

پیمان محسنی کیاسری
حامد دانشجوی دانشگاه تهران است که داوطلبانه برای انجمنی خیریه کار می‌کند. سارا که قبلن اعتیاد داشته و حالا ترک کرده است هم در این انجمن فعال است. سمیرا یکی از دخترهای انجمن رگ خودش را زده و سارا و حامد توی اتوبان راهی به بیمارستان هستند. حامد راننده ون است و سمیرا روی پای سارا، عقب اوتومبیل ولو شده است. دوربین روبه‌رو روی این سه نفر فیکس شده است...

حامد: 

دِ همش ترک کردم‌ترک کردم خانم مگه ترک نکردی که زندگی عادی‌تو بکنی؟ خب بیا بکن دیگه
دِ همش شما داری حرف‌شو می‌زنی بعد به من می‌گی من مانیفست می‌دم؟
ورداشتی یه حصار دور خودون کشیدین نه حاضری یه نگا به اون‌ورتون بکنی نه یه نگاه به خودت بکنی .. هی همش حرف می‌زنی اصن خانوم به نظر من شما ترک نکردی شما هنوز تو ترکی... مگه می‌شه آدم انقد...انقد غافل بشه از خودش
سارا:
حرف‌تو بزن آقا حامد
حامد: 
حرف‌مو دارم می‌زنم دارم می‌گم...
سارا: 
داریم می‌رسیم حرف اصلی‌تو بزن
حامد:
حرف اصلی‌مو دارم می‌زنم دارم می‌گم خدمت‌تون...
سارا: 
خوش‌ت میاد از من؟
(حامد از این سوال سارا شکه می‌شود و لحن حرف زدن‌ش آرام می‌شود)
حامد:
عذر می‌خوام متوجه نشدم چی فرمودین؟
سارا:
خوش‌ت میاد از من؟
حامد:
چه سوالی‌ه خانوم
سارا:
سوال عجیبی نیس که یه آره‌س یا نه خوش‌ت میاد از من؟ نترس جواب بده
حامد:
نه از چی بترس‌ام؟  ترس نداره
سارا:
نمی‌دونم به این‌‎که به یه کسی تو شرایط سارا می‌شه همچین حرفی زد یا نه
حامد:
 خانوم شما خوت می‌گین و خودتون هم جواب می‌دین
سارا:
راس می‌گی بگو... بگو
حامد:
 می‌گم یه دقه صب کنین شما، بازجویی که نمی‌کنین... ممم... ببینین نمی‌دونم.. شاید.. داشتم فکر می‌کردم
سارا:
دوس داشتی که فک بخواد دیگه تکلیف‌ش مشخصه
(حامد از توی آینه جلو رو به دختر بیهوش روی پای سارا نگاه می‌کند)
حامد:
من به شما گفتم که شمارو... بببخشین خانوم شما شنیدین که من به این خانون بگم من دوست دارم؟
سارا:
نگفتی‌م نداری
حامد:
 نه
سارا: نگفتی‌م نداری
حامد: نه من حرفی نزدم
سارا: حرف خب تو حرف نمی‌زنی مگه حرف می‌زنی تو تا این‌جا هم من بحث کشوندم گفتین
حامد: ببنید یه وقتایی میشه آدم تو زندگیش که یه جوابایی لازم داره که تکلیفش با خودش یه خورده روشن بشه
نمی‌دونم حالا شما تا حالا شدین این چیزی که من می‌گم؟
سارا: من تکلیفم با خودم روشن شده
حامد: خب حالا شما فک کنید که من به یه جوابایی نیاز دارم که تکلیفم روشن بشه
سارا: جواب می‌خوای باید سوال بپرسی
حامد: می‌پرسم
سارا: بپرس
حامد: خب شما چی؟
سارا: من چی؟
حامد: خب شما می‌گی سوال کن منم...
سارا: خب سوال کن شما چی که سوال نیس
حامد: خب دارم می‌پرسم دیگه دارم می‌گم شما چی شما تا حالا شده که به من فک کنین؟
سارا: نه
حامد:نه ینی تا حالا پیش نیومده به من فک کنین
سارا: نه
حامد: ینی از من خوشتون نمیاد شما؟
سارا: نه... تمومه؟
حامد: نمی‌دونم تمومه؟
سارا: تمومه
(سکوت سنگینی حکم‌فرما می‌شود تا اینکه حامد جو را می‌شکند)
حامد: خانوم آخه ببینین اینجوری نمی‌شه که من...
سارا: اِ ببنین آقا حامد من بحث رسوندم تا این‌جا که شما جواب بدین من اینو بگم که تکلیفتون با خودتون و زندگی‌تون روشن بشه
حامد: اون که دست شما درد نکنه که تکلیف منو و زندگی‌مو و همه‌چی رو یه جا روشن کردین خیلیم ممنون مرسی ولی بلاخره من یه سوالایی دارم...
سارا: نه من دیگه نمی‌خوام حرف بزنم
حامد: نه خانوم نمی‌شه اِِِ
سارا: نمی‌خوام
حامد: لطف کنید بخوایین برای اینکه الان من یه سوالی برام پیش اومده... الان شما بمن گفتین نه این نه مشکل منم یا مشکل خودتونین
سارا: چه فرقی می‌کنه؟
حامد: فرق می‌کنه خانوم
سارا: نه چه فرقی می‌کنه؟
حامد: خانوم لطف کنین سوال منو جواب بدین اگه مشکل منم اون‌وقت دیگه اصن من دیگه حرفی دارم تموم
(سارا چند لحظه سکوت می‌کند و فکر می‌کند)
سارا: فک کن مشکل منم
حامد: اگه مشکل شمایین که حله
سارا: چی حله؟
حامد: حله دیگه
سارا: نه چی حله؟
حامد: خانوم شما فک می‌کنین من تو این مدت کم با خودم فک کردم؟ کم با خودم کلنجار رفتم؟ که اصن ببینم اصن شدنی هست؟ من می‌تونم؟ اصن بین منو شما می‌شه؟ خب بلاخره من می‌دونم
سارا: چیو می‌دونی؟
(حامد از توی آینه به سارا نگاه می‌کند و با لحنی آرام ادامه می‌دهد)
حامد: سارا خانوم من بیشتر از این باید چیزی بدونم که شما می‌تونین زخمای سیمرای اچ‌آی‌وی مثبت  رو بدون دستکش پانسمان کنین؟
( هر دو سکوت کرده‌اند تا این‌که حامد با لحنی متفاوت و با مکثی طولانی ادامه می‌دهد.)
سارا خانوم... حله؟
(همزمان موسیقی حزن‌آلودی پخش می‌شود و صدای پیانو همه‌چیز را با خود می‌برد...) 
(سکانس آخر فیلم قصه‌ها)
تمام.
پیمان محسنی کیاسری