پاکتی که دیگر ندید

توجه: به قول دوستی: «ارتباط اسامی متن به افراد واقعی، همان‌قدر واقعی است که ارتباط آغاسی تنیسور به آغاسی لب کارون»

می‌دانستم که شب راهی‌ست. چند ساعت بعد برای دفاع از پروژهٔ کاری‌اش راهی اصفهان بود. سفری یک روزه و سخت. اما می‌شد فهمید چیزی بیش از این سفر او را از درون می‌جود، آن روز مدام دور خودش می‌چرخید.

سهراب از بچه‌های خوب خواب‌گاه است، کافی‌ست چند ساعت کنارش باشی تا ببینی چقدر یک پسر می‌تواند احساس داشته باشد. شعر می‌گوید، برای ماه نامه‌ می‌نویسد، اشیاء را زیبا می‌بیند و آن‌چه زیباست را زیبا‌تر. به تازگی می‌خواهد ساز یاد بگیرد و یک پیانو خریده است، اما همیشه پیانو‌اش دست من است. در حال نواختن همین پیانو بودم که صدایم زد: «پیمان».

انگشتانم ایستاد؛ اما صدای پیانو هنوز در فضا محو نشده بود. به سمتش چرخیدم. چهره‌اش غمگین بود، انگار همین چند لحظه پیش ناامیدی را از نزدیک ملاقات کرده. گفتم:‌ «سهراب، چی شده؟»، گفت: «مریم نامزد کرد». پاسخ‌اش کوتاه بود. با این حرفش صدای پیانو آهسته رفت و بعد حروف دیگرش آمد: «الان فهمیدی چرا امروز هی دور خودم می‌چرخیدم؟»

مریم دوست دختر سابق سهراب بود. دو سال بود که با هم بودند و دو ماهی می‌شد که نه. شرایط گویا بود که سهراب هنوز دوستش دارد، تمام بدنش سخن می‌گفت. فهمیده بودند که بی هم خوش‌بخت‌ترند اما هنوز برای سهراب تفهیم نشده بود. هر بار که با هم دعوا می‌کردند تمامش یک قلب عاشق می‌شد و بر می‌گشت، اما این بار یک قلب عاشق‌تر جلویش را گرفته بود و نمی‌خواست دیگر مریم را از این خسته‌تر کند. تمام این حرف‌ها با این وجود هست که اغلب تقصیر مریم بود. من در آن لحظه به چهره‌اش نگاه می‌کردم و از خودم می‌پرسیدم: «چطور پسرهای خوب، شانس‌های بد دارند؟ چرا دخترهای خوب به سمت خوش‌شانس‌ها می‌روند؟» و وقتی دیدم که سوالاتم، جواب‌هایم را دادند؛ به سمت سهراب رفتم و دستش را گرفتم.

از او پرسیدم: «می‌تونم برات کاری کنم؟». به من لبخندی زد، سرش را پایین انداخت و زمزمه کرد: «آره». پاکتی را از پشت سرش در آورد، به من داد و گفت: «پیمان، وقتی برگشتم دیگه نمی‌خوام این پاکت رو ببینم». دیدم که صدایش می‌لرزد، چشمانش شبنم شده بود. بغلش که کردم زد زیر گریه. من محکم‌تر در آغوشش گرفتم و چه تکرار غم‌انگیزی بود؛ وقتی که مدام می‌گفتم: «درست می‌شه، درست می‌شه، درست می‌شه».

گریه‌اش که تمام شد؛ اشک‌هایش را پاک کرد و رفت، از آغوشی که بوی تن او را گرفته بود. در را که بست؛ پاکت را باز کردم. در پاکت یک نقاشی از صورت سهراب بود. در لای کاغذ تا خورده، عکس یک دختر بچه را یافتم، و در کنار آن، چندین تار موی بلند.

کسی زیر باران نمی‌رود؛ چترش را نمی‌بندد

هنوز هم مثل سال‌های قبل، ساری باران می‌بارد. هنوز کسی زیر باران نمی‌رود؛ چترش را نمی‌بندد. هنوز هم آن صندلی که اولین‌بار او را بر روی آن دیدم غمگین‌ترین نقطه‌ی دانش‌گاست. هنوز هم مردم از ارزانی‌ای حرف می‌زنند که دوران شاه بود و شاید دیگر تکرار نشود. هنوز هم شب نشده چراغ‌های خیابان‌ها روشن می‌شود و هنوز کسی نمی‌داند که چطور فاصله‌ای بسیار دور، بین دو نفر که نزدیک هم زندگی می‌کنند باز می‌شود. هنوز همه چیز مثل قبل است؛ فقط گوش پدربزرگ دیگر نمی‌شنود؛ فقط پیمان مُرد.

حرف

گاهی اوقات برای بعضی حرف‌ها دردل کردن نتیجه عکس می‌ده، راه حل بعضی مشکلات تو نگفتنه، ذات بعضی حرفا تو خود ریختنه.

آدم‌ها حس‌هایی دارن که خودشونم درکش نمی‌کنن. آدم‌ها حرفایی دارن که حتی با خودشونم نمی‌زنن.

اما عجیبه! حرف‌هایی که هیچ وقت گفته نمی‌شن ماندگاری بیشتری تو دل آدم دارن. هر صحنه‌ای رو بهونه می‌کنن تا یادآورت بشن. اون وقته که حس می‌کنی به یکی نیاز داری تا باهاش دردل کنی اما جز خودت کسی نمی‌فهمه، حتی به فهم خودتم مشکوکی

آدما حرفایی دارن که حتی با خودشونم نمی‌زنن.

.

تنها پدربزرگ گریه نکرد

نفهمید که مرده

چشم ها را باید شست

«تو زیباترین دختری هستی که تا کنون دیدم»

یک مرد کور گفت

خاکستری

آن‌قدر ناگهانی بود که اشک ها هم شوکه شده‌‌بودند

لحظه هایی لب‌ها وامانده‌ بود. پلک ها ایستاده

از آن روز همه‌چیز خاکستری شد.

حتی سفید، حتی سبز

.

امروز غصه‌هایم آن‌ قدر تلخ‌ شد که نتوانستم بخورمشان

غیرمنتظره

همه از او انتظار کارهای غیرمنتظره داشتند.

البته گاهی ازخود رفتار غیرمنتظره‌ای نشان نمی‌داد؛ که این نیز خود غیرمنتظره بود

قانع

وقتی ده سالم بود به بابام گفتم: "بابا میشه یه پلستیشن بخرم ؟"
جواب داد: "بخر"!
از همون جا شروع شد که الان تو زندگیم به همه چیز قانع ام. هیچی نمی‌خوام.

سرآغاز

نمی‌دونم چی شد که باز سراغ وبلاگـ اومدم!

از بچگی همین‌طور بودم. می‌گفتم پول نمی‌خواهم ولی می‌خواستم، می‌گفتم دردم نیومد ولی اومده بود، می‌گفتم ناراحت نیستم ولی بودم

الانم همین طوره. به خودم گفته بودم دیگه سراغ وبلاگـ نمیام . . . . اما اومدم!

پس امیدوارم وبلاگ خوبی بشه :)

وبلاگــــــــی برای تمام فصول . . .

tea breeze

سرندیپیتی تنها نام شخصیت محبوب صورتی کارتون جزیره ناشناخته نیست !
"serendipity" کلمه‌ای با پیشینه ایرانیست که به یافته‌ای نیکو به صورت ناگهانی اشاره دارد
همان‌طور که بعضی آدم ها ناگهان خوشبخت می‌شوند
همان‌طور که شاید شما یک روز سرندیپیتی خود را بیابید.


ذات متن برای خوانده شدن است؛ کپی بدون ذکر منبع مجاز می‌باشد